zondag 30 juni 2019

Review: Mad Timothy - A Very Snug Joiner

Gear Fab-2019 (GF-291)

In 1969 bracht de Amerikaanse band Mad Timothy, die waarschijnlijk uit New Jersey kwam, een proefpersing uit, die na jaren terug gevonden werd in een winkel te Chicago.
Roger Maglio werd op deze LP attent gemaakt door zijn vriend Alex Guerssen uit Spanje (Out-Sider Records) en deze stelde hem voor om de muziek van deze band eens te gaan beluisteren.
Helaas zijn er geen gegevens omtrent de band bezetting bekend, zodat het dus een vraag zal blijven, wie de leden waren, maar gelukkig vond Roger de muziek van het album goed genoeg om het na 50 jaar alsnog uit te geven, waardoor wij dus voor de eerste maal in de gelegenheid zijn te horen hoe deze band klonk.
Het album, dat 9 nummers bevat, begint met "Strong Enough", een uitstekende progressieve bluesrock song, waarin de zang geïnspireerd lijkt door die van Jimi Hendrix, terwijl de muziek invloeden bevat van Blue Cheer en Majic Ship en eveneens licht jazz invloeden heeft en dit nummer wordt gevolgd door "Drain Pipe",
een fantastische progressieve rock song met diverse tempowisselingen, die in een niet al te hoog tempo gespeeld wordt en bluesrock invloeden heeft.
Daarna volgt een cover van een Bob Dylan song, gititeld "Masters Of War" en daarin speelt de band een geweldige uitvoerig van dit nummer, dat een licht psychedelische ondertoon plus een terugkerend ritme bevat, waarna "Find My Place", een heerlijke blues song met een aanstekelijk ritme, te horen is.
In "Snug Joiner" brengt Mad Timothy een vrij experimentele instrumentale jam ten gehore, in "Running" volgt weer een swingende mix van bluesrock en progressieve rock en in "J.P.", speelt de band nogmaals zo'n uitstekende blues gerelateerde rock in een gemiddeld tempo.
Verder volgen "You Will Die If You Go Away", een progressieve bluesrock song met eenterugkerend ritme en het door Harpo geschreven blues nummer "King Bee", dat vooral via The Rolling Stones bekend is geworden en hierin speelt de band een verrukkelijke uitvoering in een niet al te hoog tempo, die lichte jazz invloeden heeft.

Roger Maglio is er met behulp van Alex Guerssen opnieuw in geslaagd een geweldige CD uit te brengen, die veel liefhebbers van progressieve blues en rock zal aanspreken en dit is één van zijn beste vondsten ooit.

zondag 12 mei 2019

Review: Various Artists - Louisville In The 60's The Lost Allen-Martin Tapes

Gear Fab 2019 (GF-290)

In de schitterende serie Psychedelic States is het deze keer de beurt aan Louisville, Kentucky en deze wordt uitgegeven onder de naam: "The Lost Allen-Martin Tapes".
De Allen-Martin Studio uit Louisville was de meest populaire studio in de regio en werd dus ook hoofdzakelijk gebruikt door bands uit de streek.
Toen Ray Allen en Hardy Martin in 2006 met pensioen gingen, werd de studio gesloten en bleven de opgenomen banden op de planken liggen.
Drummer Marvin Maxwell (Soul Inc. en Elysian Field) en gitarist Walker Ed Amick (Delaney & Bonnie, Eric Clapton en Joe Cocker) namen het initiatief om de opname banden, die in de afgelopen 40 jaar waren opgenomen, te redden en Jay Petach werd, later dat jaar, bij dit proces betrokken.
Met behulp van Roger Maglio van Gear Fab Records werden er al CD's heruitgebracht van bands als: Soul Inc., Elysian Field, The Oxfords, The Rugbys, The Keyes, Leslie's Motel en Goliath en nu is er, via Gear Fab Records, een verzamel album uitgebracht met 18 nummers van 17 zoveel bands uit de periode 1966-1973.

Het album start met Doug Cook, die in 1973 "British Invasion" voor het label op nam en hierin speelt hij een heerlijke beat song met een melodisch ritme, die overeenkomsten heeft met de muziek van eind jaren 70 en door The Clash opgenomen had kunnen zijn en dit nummer wordt gevolgd door "Earth And Sea" van The Oxfords uit 1971, die een geweldige licht psychedelische uptempo mix van folk en progresieve rock spelen, die gevolgd wordt door "Lonesome Town", een mooie rustige folk song van Debbie Tuggle uit 1972.
Daarna volgt The Rugbys met "I Want You Baby" (1966), een lekker swingende garagerock song met rhythm & blues invloeden, die een aanstekelijk ritme heeft, waarna JB And The Young Wheels "Silly Girl" (1968) speelt en een uitstekende licht psychedelische uptempo song ten gehore brengt en deze wordt gevolgd door "Drive Me Mad" (1968), een afwisselende pop song van The Waters.
In "Just Be You" (1968) speelt The Illusions een verrukkelijke uptempo pop song met beat en psychedelische invloeden, in "Dear, Mr.Fantasy" (1968) brengt The Keyes een cover van het nummer van Traffic ten gehore, waar progressieve rock en folk invloeden in te ontwaren zijn en dat tevens een stukje van "Hey Jude" van The Beatles bevat en in "Drink Your Wine" (1970) van Free Reign speelt de band een uitstekende rock song, die diverse tempowisselingen heeft.
Dan volgt Conception met "Babylon" (1969), een progressieve rock song met diverse tempowisselingen, "Recollection" (1967) van Copperfield, een melodische pop song, die enkele tempowisselingen heeft en Company Front, die "Blackbird" (1967) speelt en deze cover van het Beatles nummer wordt niet klakkeloos na gespeeld, maar dit nummer heeft een eigen inbreng.
Vervolgens speelt Debbie Tuggle opnieuw een prachtige rustige folk song, getiteld "The Days I Have With You"(1972) en deze wordt gevolgd door "Nothing Lasts Forever" van The Premiers, waarin de band een schitterende uptempo rhythm & blues song speelt met invloeden van Bo Diddley, waarna "Brothers Pride het door Burt Bacharach geschreven nummer "Let The Music Play" (1968) speelt, dat een stuk sneller is dan de uitvoering van The Drifters.
Verder spelen Roc "Open Up", een lekker in het gehoor klinkende uptempo pop song, die countryrock invloeden en tempowisselingen heeft, Blues "Rats In My Room" (1967), een geweldige uptempo psychedelische pop song, die een humoristische tekst bevat en Magnificent 7, die "I Wasn't Gonna Tell Nobody" (1968), een progressieve rock song, speelt, die lichte soul invloeden heeft.

Ook nu weer is Roger Maglio er, met behulp van Maxwell, Amick en Petach, in geslaagd een fantastische CD samen te stellen, waar je als liefhebber van jaren 60-70 muziek van gaat watertanden.

zondag 20 januari 2019

Review: Please Feed The Animals - San Franciscan Nights

Gear Fab 2019 (GF-289)

De muziek op CD "San Fanciscan Nights" komt van zogenaamde Exploito muzikanten, die onder de naam Please Feed The Animals deze plaat maakten, die in 1968 via het ARC verscheen, maar welke muzikanten deze plaat hebben gemaakt is helaas niet bekend.
Exploito muzikanten wil zeggen, dat de meeste muzikanten op dit soort albums niet of nauwelijks bij naam genoemd werden op de hoezen en veel te weinig betaald kregen voor hun bijdrage aan de muziek.

Het album bevat 11 nummers, waarvan de meeste hits waren van The Animals en het eerste daarvan is "San Francisco Nights", die perfect door de band nagespeeld wordt en als het stemgeluid van de zanger iets donkerder had geklonken, kon je het verschil niet horen.
Dan volgt "Bring It Home To Me" en ook dit nummer wordt met grote klasse ten gehore gebracht en "Don't Let Me Be Misunderstood" is eveneens weer zo'n geweldig nagespeelde song, die op de zang na, klinkt alsof het The Animals zijn.
In "Don't Bring Me Down" toont Please Feed The Animals nogmaals hun klasse en in "It's My Life" speelt de band opnieuw de sterren van de hemel.
Daarna is het de beurt voor "We've Gotta Get Out Of This Place" ook dit nummer benadert het origineel sterk en wordt gevolgd door "I'm Crying", waarin de band een schitterende uitvoering van deze song laat horen.
Vervolgens speelt de band "The Tracker", een swingende song, die geweldig Hammond orgel spel bevat en een hoog meedein gehalte heeft en "Still I'm Said", een prima cover van het Yardbirds nummer.
Verder volgen "Wrapping Paper", een nummer in de stijl van de muziek van The Mamas And The Papas, dat geschreven werd door Jack Bruce en Pete Brown en op de  B-kant van de Cream single "Cat's Squirrel" staat en het laatste nummer "All Or Nothing" is een uitstekende cover van The Small Faces song, die enigszins afwijkt van het origineel.

Roger Maglio van Gear Fab is er ook nu weer in geslaagd een prima plaat te lokaliseren, die liefhebbers van jaren 60 muziek zeker zullen weten te waarderen, want alle covers van "San Franciscan Nights" van Please Feed The Animals zijn het beluisteren meer dan waard.